بسم الله الرحمن الرحیم

احمد مفتی زاده، متفکّر وبیدارگر عصر حاضر، فرزند مولانا محمود مفتی، فرزند علاّمه ملا عبدالله، فرزند ملا محمود دشهای، به سال ۱۳۱۲ ﻫ.ش، در سنندج دیده به جهان گشود. در سن نوجوانی علوم اسلامی متداول آن زمان را در کردستان ایران و عراق در مدّتی کمتر از چهار سال، به برکت فهم استثنایی و نبوغ فوق العادهاش به پایان رسانید. تسلّط و احاطهی علمی و قدرت بیان در بحثهای مختلف، از او مجتهدی کم نظیر و فیلسوفی ممتاز ساخته بود تا جایی که در سن هجده سالگی در مشهورترین مدرسهی دینی کردستان یعنی مسجد دارالاحسان سنندج، به جای پدر بزرگوارش، در عالی ترین سطوح به تدریس مشغول شد و تشنگان و طالبان تفسیر، فقه، اصول و کلام را از علم خویش سیراب نمود.

علاّمه مفتی زاده هیچ گاه دفاع از حقوق مردم ستم دیده و غارت شدهی منطقهی خود و سایر نقاط دیگر از جمله فلسطین را ازیاد نبرد و هم زمان با تدریس، با برپایی مجالس سخنرانی، به بیداری مردم پرداخت.

در سال ۱۳۳۷ ﻫ.ش، به تهران رفت و در بخش کردی رادیو ایران شروع به کار کرد. در این ایام که کمتر از بیست و پنج سال داشت، به جای پدرش وظیفهی تدریس را در دانشگاه تهران به عهده گرفت و از این روی، آوازهی علم و معرفت و تواناییهای خدادادش محافل علمی، سیاسی و اجتماعی روزگار خویش را فراگرفت.

در همان سالها همراه با تنی چند از صاحب نظران زبان و ادبیات کردی، اقدام به چاپ روزنامهی کردستان نمود و در سال ۱۳۴۲ ﻫ.ش، به دلیل عضویت در حزب دمکرات کردستان ایران، دستگیر و روانهی زندان شد. دوران زندان آغاز تحوّل و انسجام در افکار و اندیشهی کاکه احمد مفتی زاده به شمار میرود. در آنجا بود که مشیّت خاصّ الهی بر این تعلّق گرفت که از او شخصیتی ممتاز و هدایت یافته بسازد تا بتواند با تحمّل آزارها و سختیهای طاقت فرسا، پردهی اوهام و خرافات را از چهرهی دین حقیقی کنار زند و ابرهای تیره و تار جهل، زر، زور و تزویر را از آسمان حیات دینی و فکری ملّتهای مسلمان بزداید و خورشید تابناک رسالت محمّدی (ص) را بار دیگر به عالمیان بنمایاند. وی خود در این باره چنین میگوید:

پس از مرخصی از زندان در سال ۱۳۴۳ ﻫ.ش، به سنندج بازگشت و سالهای طولانی را در سختترین شرایط و در محاصرهی شدید سیاسی و اقتصادی به سر بُرد؛ به طوری که از تهیّهی حداقل مایحتاج خانواده و تأمین کمترین خواستهی تنها پسر خردسالش عاجز بود. در چنین شرایطی و با این همه فشار و سختی، بی اعتنایی و مقاومتش در برابر ساواک و وعدههای فریبندهاش، شخصیت او را در جامعه صد چندان موجّه و قابل اعتماد ساخته بود.

مدّتی بعد برای معالجهی همسر فداکارش به تهران عزیمت کرد که بعد از چندی اقامت در آن جا و پس از فوت همسر، برای همیشه به دیار خود، سنندج، مراجعت نمود. در سال۱۳۵۶ ﻫ.ش، با تأسیس مدرسهی قرآن ـ که بعدها به مکتب قرآن تغییر نام یافت ـ ابتدا در مریوان و سنندج و پس از آن در دیگر شهرهای کرد نشین، حرکت دینی را به صورتی جامع ادامه داد.

کاکه احمد مفتی زاده استراتژی حرکت دینی خود را بر مبنای قرآن و سنّت حضرت محمّد(ص)، مطابق نسخهی أوّل آن در مکتب قرآن جاری نمود تا از این طریق مردم را با حقیقت دین آشنا کند و قرآن را به میان مسلمانان بیگانه از آن، بازگرداند.

با شروع انقلاب مردم ایران، به منظور هم جهت نمودن اهل سنّت ایران با انقلاب و همچنین جلوگیری از ایجاد تفرقه میان صفوف مبارزات مردم، کار اصلی خود را موقتاً تعطیل کرد و تا پیروزی انقلاب در سال ۱۳۵۷ ﻫ.ش، رهبری اهل سنّت را در این مبارزات به عهده گرفت. چند ماه پس از پیروزی انقلاب و عبور از این گذرگاه ضرورت، از صحنهی سیاست حاکم بر ایران کناره گیری کرد و به کار اصلی خویش در مکتب قرآن پرداخت. در سال ۱۳۵۸ ﻫ.ش، به سبب جلوگیری از برادر کشی و همچنین اعتراض به تحمیل جنگ و خونریزی در کردستان، به کرماشان هجرت کرد و پس از مدتی به تهران رفت. سرانجام در سال ۱۳۶۱ ﻫ.ش، در تهران از جانب حکومت وقت زندانی شد و پس از ده سال تحمّل سخت ترین شرایط زندان، با تنی رنجور و بیمار مرخص شد که سـه ماه پس از بستری شدن در بیمارستان آسیا در تهران و انجام یک عمل جراحی، در روز سـه شنبه بیستم بهمن ماه سال ۱۳۷۱ ﻫ.ش، روح باعظمتش زندان تن را رها کرد و به دیدار معبود شتافت. پیکر پاک او پس از انتقال به زادگاهش، باتکریم و احترام فراوان، در میان حزن و اندوه دهها هزار نفر تشییع و به خاک سپرده شد. یاد و نامش همیشه زنده و راهش همواره پر رهرو باد.

اکنون مکتب قرآن، پس از رحلت کاکه احمد مفتی زاده، با مدد الهی و با پشتوانهی شخصیت استثنایی رهبر خود به عنوان شاهد و نمونهی عینی دین در دوران معاصر و نیز استمرار برنامه و شیوهی مورد نظر ایشان در کار دعوت، توانسته است به راه خود ادامه دهد. مکتب قرآن در این مرحله که مرحلهی سوم از مراحل رهبری حرکت دینی به شمار میرود، با توجه به آیهی: ﴿وَ أَمرُهُم شُورَی بَینَهُم﴾، با نظام شورایی اداره میشود که اعضای آن با اتّفاق یا اکثریت آرای پیروان انتخاب میشوند. تصمیمات شوری، متناسب با اوائل مرحلهی دعوت، بر مبنای برداشت کاکه احمد مفتی زاده از کتاب و سنّت اتخاذ میشود و تبعیت از آن، به منظور حفظ یکپارچگی و وحدت این شبه امّت و همچنین جلوگیری از ایجاد تفرقه در میان آنان، بر کلّیهی پیروان واجب است.

وظیفهی پیروان مکتب قرآن در اوائل مرحلهی دعوت، تزکیهی خود و دعوت و هدایت دیگران است بدون فعالیتهای سیاسی. بدیهی است که زمان رسیدن به فعالیت و بروزهای وسیع اجتماعی و سیاسی، به میزان کسب موفقیت در این مرحله بستگی دارد.

شورای مدیریت مکتب قرآن

]]> http://maktabquran2.com/1385/11/15/36/feed/ 0 http://maktabquran2.com/1384/09/09/%d8%a8%db%8c%d8%a7%d9%86%db%8c%d9%87-%d8%b4%d9%85%d8%a7%d8%b1%d9%87-%d8%b3%d9%87/ http://maktabquran2.com/1384/09/09/%d8%a8%db%8c%d8%a7%d9%86%db%8c%d9%87-%d8%b4%d9%85%d8%a7%d8%b1%d9%87-%d8%b3%d9%87/#comments Wed, 30 Nov 2005 20:56:49 +0000 admin http://maktabquran1.com/wpt1/?p=57

بسم الله الرحمن الرحیم

به دنبال نشر مطالب مختلف از رسانه های جمعی گوناگون در داخل و خارج کشور ، که درست و نادرست ، اشاراتی به مکتب قرآن داشته ، و از طرف دیگر با توجه به استفاده سوء و غیرمأذون از عنوان مکتب قرآن خاصتاً مکتب قرآن کردستان و ایجاد آشفتگی ذهنی و سردرگمی در بین مردم ؛ شورای مدیریت مکتب قرآن در اسفند ماه ۸۳ هیأتی را تعیین کرد تا با تماسهای مستقیم و غیرمستقیم با افراد مؤثر و روشنگری و تبیین مواضع مکتب اقداماتی جدی برای رفع شبهات گوناگون و تلاش در جهت بازگشت آقای حسن امینی به مکتب قرآن یا سلب این عنوان از فعالیتهایش به عمل آورند .

از آن تاریخ تا کنون هیأت مذکور کارهایی را انجام داده که بخشی از آن ـ به ضمیمه ـ در اختیار عموم قرار می گیرد . به یاری خدا ، در صورت لزوم گزارش سایر اقدامات در آینده به اطلاع خواهد رسید .

شورای مدیریت مکتب قرآن

تاریخ : ۱۵ / ۹ / ۱۳۸۴

متن کامل

بسم الله الرّحمن الرّحیم

« ربّنا ! انّنا سمعنا منادیاً ، ینادی للایمان ، ان : امنوا بربّکم فامنّا ؛ ربّنا ! فاغفرلنا ذنوبنا ، وکفّر عنّا سیّئاتنا ، وتوفّنا مع الابرار . » (آل عمران ۱۹۳)

«بدء الاسلام غریباً ، و سیعود کما بدء ؛ فطوبی للغرباء » . (الحدیث)

تاریخ دین ، حاصل تجربه ای است حیاتبخش از« معرفت » و « اخلاق » ،که درسیره ی یپیامبران – صلوات الله وسلامه علیهم- و جانشینان بحقّ آنان ، یعنی : شاهدان عینی دین درطیّ قرنها ، ابتدا به شیوه ی « تزکیه » و تحوّل درشخصیّت انسانها ، و سپس دگرگونی ا جتماعی – بارها – تحقّق یافته است . پیداست : دستیابی به فهم درست این « تعالیم » ، امکان پذیر نیست مگر با شناخت این طبیبان الهی ، و تشخیص تفاوت بین شخصیّت آ نان با مدّعیان دروغین ، که دین را وسیله ی نیل به آرزوهای نفسانی و هوی و هوس خویش می سازند . وآنچه امکان این شناخت را فراهم می کند ، هم مسیری صادقانه با آن رهبران راستین ، و تقیّد مشتاقانه به بایدها ونبایدهایی است که درسلوک آنان درباب تربیت و تعلیم ، به منظور رهایی انسان ازدام «خودبینی» هاو«خودپرستی» ها ، الزام آوراست .

واین بار ، ندای ایمان : ندای توحید و قسط وآزادگی ، از زبان درد آشنایی مشفق ، و هدایت یافته ای الهی ، و غریبی دیگر از تبار « غرباء » : کاکه احمدمفتی زاده – سلام الله تعالی علیه- جاری گشت ؛ تا آهنگ دلنواز آن ، درگوش جان هر رهگذر صاحبدلی ، زمزمه ی عشق واخلاص ، وحرکت بسوی کمال را سر دهد ؛ و- دگربار – حیات انسانی را به کالبد بی رمق« مسلمانان بیگانه شده ازقرآن » بازگرداند . واینجاست که وقتی ، خود ، سیراب ازسرچشمه ی زلال رحمت خاصّ ونعمت بی پایان خداوندی است – بی هراس از لومه ی لائم – ثمرات جانبخش آنرا همچون آب حیات – عاشقانه – به سائلین تشنه ی هدایت ، عرضه می کند : « الذین یبلّغون رسالات الله ، ویخشونه ، و لا یخشون احداً الّا الله… » (احزاب :۳۹). و برای رسیدن به فهم درست آن ، مخاطبان خویش را به « صدق واخلاص ، وسعی پیگیر » ، توصیه میفرماید . و این همه راملهم از رسالت صغرای حضرت رحمهً للعالمین- ص- ، درپرتوالطاف خفیّ الهی ، خلعت می یابد : « ذلک ،فضل الله ؛ یؤتیه من یشاء….» ( مائده ۵۴ ، حدید۲۱ ، جمعه۴ ) « فطوبی للغرباء » :

… « درآنجا ، یکی « درس » آموختم، کزان ،یک جهان « فهم » اندوختم .

شدم زان ، به «وضع جهان »آشنا ؛ به صدها « رموزنهان » آشنا .

بفهمیدم : امراض« این نسل » چیست؛ فریبنده ی مردم ساده کیست . » [۱]…

بسم الله الرحمن الرّحیم

درشرایط متغیّرجامعه ، و تنوّع وآزادی بیشتر مطبوعات درسالهای اخیر ، و جّووسوسه انگیز « مطرح شدن » و «اظهار وجود » و « ابرازشخصیّت » ، اخیرًا ، موضعگیریهای شبهه آمیزی ، درگوشه وکنار ، وبعضی سطوح جامعه ، و در برخی نشریّات کشوراز جانب افرادی ، اتّخاذشده ؛ که شاید : چنین تلقّی شود : مستقیم یا غیرمستقیم ، بامکتب قرآن  وپیروان کاک احمدمفتی زاده – سلام الله علیه – درارتباط باشد .

لذا ، برای رفع شبه ، تکلیف خودمی دانیم : چند مطلب را- براساس آخرین آراءونظرات کاک احمد- به اطّلاع عموم برسانیم :

۱- مکتب قرآن ، براساس اصول وموازین تعیین شده ازطرف کاک احمد ، بصورت شورایی ، اداره میشود ؛که شکل اجرایی آن ، به ترتیب زیراست :

الف-  «شورای مدیریّت » : برای تمام امورومسائل مکتب ،وپیروان .

ب ـ «  هیأت افتاءوقضاء » : برای اداره ی « محکمه ی شرع کردستان » ، بصورت « جمعی » ، تحت  نظارت شورای مدیریّت ، که کارش ـ اختصاصاً ـ پرداختن به مسایل فقهی است ؛ واعضای آن ، طبق موازینی معین ، انجام وظیفه  میکنند .

۲ – متاسّفانه ، بعضی افراد ، شاید از روی کم توجّهی و بی دقّتی نسبت به مطالب کاک احمد – که درنوع خود ، مطالبی بسیار« سهل وممتنع » است – ، چنین پنداشته اندکه : ممکن است بعضی مواضع ما ، تاکتیکی ، وتابع شرایط روزباشد ! و- مثلاً – امروز ، اقتضای « ازقافله به جا نماندن » را داشته باشد ! و- لابد- فرداها هم اقتضائاتی فراخور روز ! ! غافل ازاینکه : « برنامه ی پرورشی اسلام » ازنظرکاک احمد ، اساس استراتژی حرکت است ؛ که طبعاً ، تلاش دراین جهت ، مستلزم استقامت وپایداری وتحمّل رنج و حرمان است –  هرچند نمودی آشکارهم نداشته باشد- ، و با عنایت پروردگار ، نه درجوّفشار ، از راه مستقیم ، سست میگردیم ؛ ونه درشرایط عکس آن ، شتاب  ناروا   می گیریم . ….

۳ ـ  بنابراین ، اظهار هر مطلبی ، یا انجام هرعملی – به هرعنوان- صرفنظرازدرست یا نادرست بودن ماهّیت آن ، چه  به صورت انعکاس در جامعه یا درج در مطبوعات ، یا تماس با مقامات و اشخاص مختلف ، ویا انتشار هر نوع بیانیّه یا دفاعیّه ، درصورتی که ازطرف شورای مدیریّت مکتب قرآن نباشد ، و – همچنین- هرنوع فتوائیّه به نام « محکمه ی شرع کردستان » ،که ازطرف هیات افتاء و قضا ، صادرنشود ، اقدام و اظهارنظر فردی ، تلقی میگردد ؛ وهیچ ربطی به    « مکتب قرآن »  نداشته و ندارد .

شورای مدیریّت مکتب قرآن.                                                                                                                                                                ۷۹/۱/۳۰