مـزگـانـی، یاران! ڒاخرا دیـسان

سفره ­ی ئـیکسیـرێ، دێو که ­رۆ ئـیـنـسـان      

تاری پاره ­ی دڵ وه  ئـاواز ئـاوه ­رد

هه­ ڵاڵـه ­ی هـیلال مـانگی ره ­مه ­زان

ئامان، فرسه ­ته ­ن نه  سفـره ­ی خوایی

دڵی ژه ­ن گـێرته  به ­ینه  سه ­یـقـه ­ل دان

بـه ­زمـی خـه ­وه ­ری­و، کـڒه خه ­وی شـه ­و

وێـڵ که ­ین، له ­مانا کۆکتـرن حه ­یوان

ژیانی تـه ­نـیـا بۆ نـیازی تـه ­ن

گوم  که ­رۆ گیانی چون ئـیـنـسـان ژیان

نه ­ختێ برسیه ­تـی­و، دڵ وریایی شـه ­و

نزیـکـمان که ­رۆ وه  گۆم که ­رده ­ی گیان

ده ­خیلـه  نه ­ک جه ­م کرێـووه  سفره ­و

ئـێـمه ­یچ مـه ­نـمـێوه  بـێ به ­ش چون جاران

ره ­مه ­زانی ۴۰۴ جۆزه ­ردانی ۶۳